Zespół dworski w Boratynie jest klasycznym przykładem wiejskiej siedziby szlacheckiej, z jej umiłowaniem do sielanki realizowanej w kompozycji krajobrazowej ogrodu rekreacyjnego i pragmatyzmem gospodarczym właścicieli wyrażonym w położonych obok ogrodach

Właścicielami Boratyna pod koniec XVIII w. zostali Józef Stadnicki i Katarzyna z Krasickich, bratanica Ignacego Krasickiego. Stadniccy, obrawszy Boratyn na główną siedzibę, przeprowadzili remont i rozbudowę istniejącego w miejscowości dworku. Im należy przypisywać założenie ogrodu krajobrazowego w otoczeniu dworu, w którym wykorzystano starą dąbrowę i naturalne ukształtowanie terenu, za którym rozciągał się widok na ogrody dworskie w pobliskich Chłopicach. Na początku XIX w. właścicielem dworu został Jan Stadnicki, działacz polityczny i niepodległościowy oraz kolekcjoner militariów i pamiątek historycznych. Na terenie założenia powstała wówczas klasycystyczna kaplica dworska przypominająca świątynię antyczną poprzedzoną portykiem kolumnowym. Wzorując się na wiodących prym wśród okolicznego ziemiaństwa rezydencjach w Łańcucie, Przeworsku  i Sieniawie, Stadnicki przebudował dwór w stylu późnego klasycyzmu. W połowie XIX w. staraniem dziedzica ogród krajobrazowy został powiększony. Po śmierci Jana Stadnickiego majątek odziedziczył jego siostrzeniec Kazimierz Krasicki, pan na Dubiecku. Nowy właściciel zaadaptował nieużytkowany dwór na szkołę. W czasie I wojny światowej urządzono w nim szpital polowy dla armii austriackiej.

Ogród w Boratynie, mimo róznych losów dworu, zachował pierwotny układ kompozycyjny oraz pomnikowe dęby szypułkowe.

Przeczytaj więcej o atrakcji na stronie Karpackiego Szlaku Ogrodów i Domów Historycznych